Çinçin, “6 Şubat 2023 gecesi Hatay Antakya'da depreme uykuda yakalandım. Eşimi uyandırdım, beraber çocukların odasına koştuk. Dolaplar devrilmişti. Yağmur'u ben aldım. Eşim de Mehmet ve Damla'yı alıp gelecekti ki bina çöktü. Aramızda kalan birkaç adımlık mesafe hiç bu kadar uzak olmamıştı. Enkaz altında nefesim kesildi, öleceğimi sandım. Eşime ve çocuklarıma seslendim. Ses gelmedi. Yağmur, zorlandığımı fark edince “Anne sen sus, ben bağırayım” dedi. Sonrasını hatırlamıyorum. Depremin 3. gününde bizi kurtarmışlar.” dedi.
10 GÜN BOYUNCA UMUT BEKLEDİ
Tedavisi aylar sürdü, yaklaşık 25 ameliyat geçirdi. Kasları alındı, kemiğe kadar temizlendi. Serçe parmağını kaybetti. Aylarca yürüyemedi. Bu sırada eşi Kenan Çinçin ile çocuklarından haber bekliyordu. On gün boyunca umutla sorular sordu. Onuncu gün, Ankara'da gerçeği öğrendi. Eşi Kenan Çinçin, oğlu Mehmet Çinçin ve ikiz kızı Damla Çinçin, enkazda cansız bedenleriyle bulunmuştu.
“GEÇMİŞİMİZ SANKİ BİR RÜYAYDI”
Sevim Çinçin, “Sanki geçmişimiz bir rüyaydı. Yaşandı ve bitti” diyor. Sekiz ay hastanede kaldıktan sonra taburcu edildi. Ankara'da bir süre ailesiyle yaşadı. Ancak mezarlarına gidememek onu daha da yaraladı. Bu yüzden Antakya'ya döndü. Şimdi kızı Yağmur'la birlikte konteyner kentte yaşıyor.
HAYATTA KALAN KIZI DA AĞIR BEDEL ÖDEDİ
Yağmur Çinçin, depremden sonra içine kapandı. Okul hayatı iki yıl üst üste sekteye uğradı, sınıfta kaldı. Epilepsi tedavisi uzun süre devam etti. Altı ay önce ilaçları bırakabildi. Şimdi bir meslek lisesinde hem okuyup hem çalışıyor. Sevim Çinçin ise çalışamıyor. Ayağında hâlâ his yok. Geçimini eşinin emekliliğiyle sağlıyor.
“HER GECE ENKAZA DÜŞÜYORUM”
Depremin üzerinden üç yıl geçmesine rağmen acı hiç dinmedi. Çinçin, “Her gece uyuduğumda o düşüş anını görüyorum. Gözümün önünden şerit gibi geçiyor. Yağmur yağdığında, bir ses duyduğumda… Hep aynı geceye dönüyoruz” diyor. Sözleri ise hâlâ enkaz altında kalan milyonların duygusunu özetliyor: “Cehennemi yaşadık. O günü hiç unutmayacağız. Sadece dua edebiliyoruz. Allah bir daha bu günleri yaşatmasın.”
Çinçin, “6 Şubat 2023 gecesi Hatay Antakya'da depreme uykuda yakalandım. Eşimi uyandırdım, beraber çocukların odasına koştuk. Dolaplar devrilmişti. Yağmur'u ben aldım. Eşim de Mehmet ve Damla'yı alıp gelecekti ki bina çöktü. Aramızda kalan birkaç adımlık mesafe hiç bu kadar uzak olmamıştı. Enkaz altında nefesim kesildi, öleceğimi sandım. Eşime ve çocuklarıma seslendim. Ses gelmedi. Yağmur, zorlandığımı […]
