Türk Pediatri Kurumu Başkanı Prof. Dr. Özgür Kasapçopur: Ülkemizde her geçen gün şiddet ortamı bir kart topu gibi büyüyor. TÜİK verilerine göre, 2024 yılında, 2023 yılına göre yüzde 9.8, yani yüzde 10 oranında bir artış var. Bu veriler, suça karışma nedeniyle güvenlik birimine getirilen tüm çocukları kapsıyor. Hem mağdur hem suçlulardan bahsediyoruz. Suça sürüklenen çocuk kavramında yüzde 9.8, yani yüzde 10 artış yaşandı. 2023 ile 2024 yılını karşılaştırdığımızda, suça sürüklenen çocuk sayısında yüzde 13.3 bir artış gösterdi. Mağdur çocuk sayısı ise yüzde 6.8 oranında artmış durumda. Suç türlerine göre dağılıma baktığımızda yaralama vakalarının ön planda olması dikkat çekiyor. Çocukların birbirine karşı fiziksel şiddet uygulamaları büyük bir sorun. Çocuklarımıza, her tür kötü davranıştan ve ayrımcılıktan uzak bir yaşam sunmalıyız. Türk Pediatri Kurumu olarak, çocuklar için sağlıklı koşulların ve okulların olmasını diliyoruz.
“Benim Çocuğumda Olmaz Düşüncesi Tamamen İnkardır”
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Burak Doğangün: Ülkemizde toplu katliamlar geçmişte görülmüyordu. Ancak Avrupa'da 2000'li yılların başında dikkat çekmeye başlamıştı. Olayların arka planında, bireylerin hayatları boyunca karşılaştıkları şiddet ve oyunlar etkili olabilir. Oyun hayatta var; ancak bunun yerine geçen, zarar verici türleri daha yaygın hale gelmiş durumda. Birçok ergen, yaşamın manasız olduğunu düşünmeye başlıyor. Bu tarz eylemlerde, kişiler eylemin sonunda öleceklerini biliyorlar. Bu, tıpkı bir intihar saldırısı niteliğinde. Unutmamamız gereken, orta ve uzun vadede çözümler üretmemiz gerektiğidir. Hepimiz risk altındayız. Kendi çocuklarımız hem zorbalık yapabilir hem de zorbalığa maruz kalabilir. “Benim çocuğumda olmaz” düşüncesi tamamen bir inkardır. 
“Prens ve Prensesler Patolojik Narsizme Dönüştü”
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Burak Doğangün: Çocuk merkezli bir döneme döndük. Çocuklarımız kıymetli ama asırlardır öyle. Anne babalar, kendi çocukluklarını tedavi etme amacıyla çocuk sahibi oluyorlar. Ancak bu durum, “Prens” ve “Prenses” anlayışına yol açıyor ve bu da narsistik bir yapıya dönüşüyor. Çocuk, eve alınacak bir deterjana bile karar veriyor, bu da onların narsistik yapılarını besliyor. Narsistik yapı herkesin içinde var; ancak bu negatif bir büyüme ile patolojik narsisizme dönüşebilir. Bu durum, gerçekliği değerlendirme yetisinin kaybedilmesine de yol açabilir. Çocukların gelişimi, insan ruh sağlığının derinlik kazanmasıyla paraleldir. Fakat ekran maruziyeti bu süreci yavaşlatmakta ve olumsuz etkilemektedir. Ayrıca çocuk, etrafındaki yetişkinlerin tutumlarından etkileniyor. Eğer anne baba sorunları hemen çözüyorlarsa, çocuk bu durumu öğrenerek “Başkasına saygı duymamalı ve istediğini hemen elde etmeliyim” anlayışına sahip olabilir. Bu tür yaklaşımlar, şiddeti kolayca tetikleyebilir.
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Çocuk Psikiyatrisi Uzmanı Dr. Gizem Durcan da “Çocuğu şiddete götüren olayları biyo-psiko-sosyal olarak değerlendirmemiz gerekiyor. Altta yatan bir hastalık, şiddet görmüş bir çocuk gibi birçok etken olabilir. Şiddet gören çocukların bir süre sonra şiddet uygulayan hale geldiği gözlemleniyor.” dedi.
Okul Baskınlarının Tarihi
ABD'de bilinen en eski okul baskını 1764 yılında yaşandı. 4 Kızılderili genç, bir okulu basarak okul müdürü ve 10 öğrenciyi öldürdü. Bugün bildiğimiz anlamda, kitlesel katliam olarak adlandırılan ilk okul baskını ise 1966 yılında gerçekleşti. Texas'ta 25 yaşındaki mühendislik öğrencisi Charles Whitman, Texas Üniversitesi'ni basarak 15 kişiyi öldürdü ve 31 kişiyi yaraladı. Whitman'ın çocukluğunda babası tarafından istismar edildiği ve olaydan birkaç ay önce bir psikiyatrist ile görüşüp “Bir binanın tepesine çıkarak insanlara rastgele ateş açtığımı hayal ediyorum.” dediği öğrenildi. Voice Of America'nın “Kolej kampüs baskınları” başlıklı haberine göre, tüm okul baskınlarındaki saldırganların akıl sağlığı problemleri yaşadığı belirtiliyor.
